Teleurstelling

donderdag, mei 17 3 opmerkingen:

groot was de teleurstelling
en ook weer niet
ik had het zien aankomen,
voorspeld, ik wist het
ik voelde het
hoe mijn benen tegenstribbelden,
me weerhielden mijn pas te versnellen
hoe mijn longen,
kapot door de inspanning,
niet mee konden
hoe ik de weken daarvoor 
al moest knokken
voor amper zestig meter
het was me wellicht allemaal te veel geworden
mijn lichaam ging achteruit
ik wou enkel vooruit
de teleurstelling was groot

Bullet journal ● may

dinsdag, mei 1 8 opmerkingen:

Ik leg me onder de sterrenhemel. Gevoelens wil ik weg laten vliegen, zo snel, zo ver mogelijk. Een leeg hoofd wil ik vullen met de schoonheid van de maan. Ik wil dansen door de bloemen, mijn zorgen wegdansen, maar huilen kost me reeds zo veel moeite. Ik voel me leeggezogen. Geen energie. De maan in de hemel wordt steeds feller. Ik trek me steeds meer terug in mijn dekens, zoekend naar wat bescherming tegen de buitenwereld. Uiteindelijk neem ik mijn pen en schrijf ik al die nare gedachten op, dat helpt.

Na een lange tijd kroop ik weer achter mijn bureau, schreef ik weer pagina's vol, hield ik me nog eens creatief bezig. Na een lange tijd maakte ik weer een planning, van de maand mei deze keer, en maakte ik, als lijstenmeisje, weer nieuwe lijstjes. En ik ben gemotiveerder dan ooit om deze pagina's vol te schrijven.

Hoogsensitief zijn

zaterdag, april 21 6 opmerkingen:

gek genoeg
weet ik
niet veel,
niet genoeg

Misschien niet zo veel als ik zou willen weten. Misschien denk ik dat alleen maar. Misschien moet ik leren met de tijd. Zoals ik in het afgelopen jaar ontzettend veel te weten ben gekomen over mezelf: stapje voor stapje, beetje bij beetje, en zo steeds wat meer begreep en kon plaatsen, zo mezelf eindelijk verstond, de puzzelstukjes in elkaar vielen: ik kon wel eens hoogsensitief zijn.

Paris

An off-day

vrijdag, april 6 6 opmerkingen:


De laatste weken waren intens, te veel, te druk. Er werd te veel van mij gevraagd, ik vroeg te veel van mezelf. Ik mikte te hoog, ik wou het allemaal zo goed en zo vlotjes laten verlopen. En elke keer dwong ik mezelf, om nog even door te zetten, nog heel even maar. Ik kende geen rust. Ik sleurde mezelf van de ene naar de andere drukte, of mijn lichaam nu mee wou of niet, het moest. Langs de ene kant begreep ik niet goed wat er met me gebeurde, ik kraakte, maar alle mensen om me heen bleven rondfladderen, bleven hun gelukkige zelve zijn. Vermoeidheid speelde al die weken mee, ik functioneerde nog wel, maar enkel voor de hoofdzakelijkste dingen, enkel voor wat ik op dat moment belangrijk vond. Nooit keek ik even om, of mijn lichaam me wel kon volgen. Ik deed maar en hoopte dat het voorbij zou gaan.