Ik mis de sterren op late zomeravonden

donderdag, december 1


Al een tijdje ben ik enorm geïntresseerd in de sterren. Alles wat met sterrenbeelden of donkere hemels te maken heeft, boeit me. Een zomeravond kon ik maar moeilijk afsluiten zónder naar die verdomd mooie hemel te kijken. Toen ik op scoutskamp niet eens een zaklamp nodig had om 's nachts rond te dwalen, was dat heerlijk en wou ik zelfs dat het nog wat langer nacht bleef. Ik schilderde, schreef, tekende, allemaal in thema van de sterren. En nu is er amper nog iets van hen te zien. ✨✩✭✰✶🌠🌟




Pf. Wat is het soms moeilijk om gewoon even gelukkig te zijn. Vanbinnen dan. Vroeger was dat toch niet zo? Liep ik dan ook dag in dag uit vervelend te doen, met niet alleen een ochtend-, maar ook een avondhumeur? Zó stom vind ik het. Mijn hoofd zoekt steeds redenen waarom ik verdrietig zou kunnen zijn. Het lijkt wel alsof de sterren die me 's avonds gerust stelden, echt verdwenen zijn.

Liefs,

3 opmerkingen:

  1. Vervelend zeg, het is ook lastig positief te blijven met dit grauwe weer, ik heb vandaag nog amper de zon tegengekomen. Toch moet je proberen iets te zoeken waar je toch een beetje vrolijk van wordt!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik heb precies hetzelfde, al heeft dat totaal niks met het weer te maken. Gewoon, een dip zoals ik ze al zo vaak gehad heb, ofzo. (Oh en het aller fijnste is toch dat als je 's ochtends vroeg genoeg op moet at je ze kan zien? (Dat heb ik altijd, haha, maakt het begin van de dag iets toffer.) Komt wel goed x

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Het klinkt misschien raar, maar wat mooi dat je dit deelt. De woorden kloppen en vloeien als een soort rijm van een gedicht. Jup, dat klinkt behoorlijk raar, maar hopelijk snap je een beetje wat ik bedoel.... En het is ook gewoon okay om soms even minder blij te zijn he? Wie weet komen de sterren dan vanzelf weer eventjes te voorschijn :)

    BeantwoordenVerwijderen