Leven in een luchtbel

maandag, september 24

Ze renden, bijna vlogen ze. De ene na de andere luchtbel gingen ze achterna, om het eerst, om het meest. Ze sprongen als de luchtbel te hoog vloog, ze volgden de wind en lieten hun kleine zorgjes wegvliegen. Het zou iets moois, iets schattigs, iets speels moeten voorstellen, en ik was niet de enige die de kindjes zag rondrennen, het schouwspel vroeg om nog enkele andere omstaanders. 

Toch zie ik het anders: kindjes die het liefst zo snel mogelijk elke droom kapot maken, onbewust, dat wel. Elke persoon die in z'n eigen luchtbelletje leeft, wordt met één tikje weer wakker geschud: veel te snel terug de realiteit in. Wordt alles wat mooi is vernield? Waarom worden (dag)dromers gestrafd? Net zij, die vol fantasie zitten, vol hoop op beter, vol ontsnappingen aan de werkelijkheid. Deze wereld is soms zo raar, zo onvatbaar. Ik zou liever in m'n eigen luchtbel leven, weg van deze angstaanjagende realiteit.




De realiteit:
Ik heb het gevoel dat wij, mensen, altijd moeten. Moeten presteren, moeten opdagen, moeten lachen. Vaak krijgen we niet eens de keuze, dan móet het gewoon. 

Ik heb hier echt al heel erg lang over zitten nadenken, moeten is een manier van leven die ik liever vermijd. Fijne dingen zouden moeten mogen. (ha, weer eens moeten). Nee, maar echt, zelf de keuze in handen hebben, zelf beslissen of je iets echt wil of niet. Moeten is een woord waar ik van walg, maar waar wij, allemaal, bijna dagelijks mee geconfronteerd worden. Als ik 's avonds in bed lig, spoken alle zaken die ik nog moet doen door mijn hoofd: een afspraak regelen, nieuwe lenzen gaan kopen, wiskunde herhalen, leren rijden, gaan lopen ... En hierdoor ken ik dus nóóit rust. Het ergste is misschien ook wel dat het niet beter wordt, het wordt eigenlijk alleen maar erger.

Maar dat wil ik niet, ik wil rustig leven, zeker omdat ik merk dat mijn lichaam dat momenteel aangeeft. Om de haverklap ben ik verkouden, heb ik hoofdpijn en ligt mijn maag helemaal in de knoop. En hoe kan je zoiets volhouden? Dat kun je niet. Ook raar om te beseffen dat ik gisteren weer aan een nieuw scoutsjaar begonnen zou zijn. Nu was ik thuis, wel ziek, maar ach. Zondagen die voortaan anders ingevuld zullen worden. Nog zo'n bewuste keuze.

Liefs,

P.S.: Ik zou moeten geleerd hebben voor mijn test van wiskunde, missie gefaald.

5 opmerkingen:

  1. Aah wat mooi geschreven! Heel herkenbaar! Je hebt het echt mega mooi verwoord en de foto's passen er perfect bij! Heel veel hartjes! X

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ooh heel herkenbaar! 's Nachts nog kei lang wakker liggen over wat je die dag gedaan zou moeten hebben, maar niet gedaan hebt en de dingen die je morgen en de dag daarna, en de dag daarna,.. allemaal nog moet doen. Te veel om over na te denken. Hele mooie foto's!! Ik weet nog van toen ik in Gent was, dat er toen ook zoveel kinderen naar al die bellen aan het springen waren! Hoe was het in Gent? Heeeel veel (oprecht!!) hartjes <3 <3 <3

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Herkenbaar dit... Zeker op een zondagavond. Wat zou het leven heerlijk zijn als je alles doet wat je wilt doen, en niet wat moet.
    En wat een schattige foto's trouwens!! Liefs!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. ohh wat herkenbaar! Ik moet ook een hele hoop van mezelf geloof ik. De insteek van 'mogen' in plaats van 'moeten' vind ik echt een hele goede! heel mooi geschreven en prachtige foto's! <3

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Wauw wauw wauw! Zo mooi geschreven dit, en gelijk heb je! Probeer toch zo veel mogelijk die rust te nemen, want het kan je echt veel goed doen om sommige dingen even te laten. (Stress is absoluut niet goed voor je buik, ik heb ervaring!!) Dus geef jezelf de tijd om rust te nemen, you go girl! ♡

    BeantwoordenVerwijderen